Kompas en Corona

Mensen die bij mij komen voor therapie kunnen dit gedicht herkennen. Het is een van mijn lievelingsgedichten geschreven door Willem Wilmink

 

Hoe weet je de weg

 

Hoe weet je de weg op zee, kaptein?

Hoe weet je waar je moet zijn?

Daar is nergens een huis,

daar is nergens een straat,

daar is nergens een bord waar de naam op staat

van de stad waar je morgen moet zijn.

Hoe weet je de weg kaptein?

 

Dit gedicht popt regelmatig in mijn hoofd op als ik zelf even de weg kwijt ben. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk; als ik even niet meer weet hoe nu verder….?

Dat gevoel zal voor velen ook bekend voorkomen in deze gekke tijd, waarin de onzichtbare vijand van het Coronavirus ons hele gewone leven op de kop heeft gezet. Binnen een paar dagen tijd is alles wat we normaal vonden, anders geworden.

We moeten allemaal dealen met verandering, onzekerheid en het missen van een vaste structuur als houvast. Binnen een gezin gaan verschillende werelden door elkaar heen lopen; privé, werk, school. Je moet zelf in deze veranderingen een bocht maken, maar je huisgenoten ook.  Je kunt elkaar daarin flink tegenkomen.

 

Het gevoel samen in hetzelfde schuitje te zitten en te accepteren dat het tijd en ruimte vraagt om de nieuwe koers te kunnen bepalen, is helpend. Zoeken, afstemmen, meebewegen, samenwerken. En accepteren dat elk lid van het gezin wel eens een offday heeft. Dit “samen zoeken” maakt ruimte voor het vinden van creatieve oplossingen en geeft warme saamhorigheid. Saamhorigheid werkt verzachtend en verbindend. En verbinding is een van de belangrijkste buffers tegen oplopende stress.

 

Maar niet in alle gezinnen lukt het om met “alle hands aan dek” de bocht te maken op een onzekere zee. Het is bij oplopende spanning heel makkelijk om uit je slof te schieten en bij elkaar verkeerde snaren te raken, wat alle gevoel van saamhorigheid onderuithaalt. Dan ben je niet alleen de weg kwijt, maar ook elkaar. En dat geeft gevoelens van eenzaamheid en frustratie.

Het kan helpen om dan opnieuw af te stemmen en samen de weg weer te zoeken door gebruik te maken van een bekend kompas uit de hechtingstheorie. Dat kompas kent twee belangrijke behoeften: behoefte aan verbinding én de behoefte aan ruimte voor jezelf. Daarnaast heeft een mens in tijden van onzekerheid heel veel behoefte aan voorspelbaarheid. Verbinding, ruimte en voorspelbaarheid, dat is de naald die naar het noorden wijst.

 

Hoe doe je dat dan praktisch?

1.Allereerst verdragen dat je niet in één keer de weg weet te vinden. Samen zoeken brengt je verder. 

2.Herkennen wanneer je samen in verkeerde kringetjes ronddraait, die je nergens brengen. Stoppen daarmee en de verbinding weer herstellen. Ik noem dat altijd in therapie: vredesvisjes aan elkaar zenden. Belangrijk is de bereidheid om het vredesvisje van de ander te willen (ont)vangen.

3.Herhaal dit als je elkaar opnieuw kwijtraakt. De zee heeft visjes genoeg!

 

Wanneer je de saamhorigheid weer hebt kunnen vinden, dàn ben je zeker in staat om een weg op zee te vinden die bij jullie eigen gezin of situatie past. Wat dat is, kan voor elk gezin anders zijn. Dat is ook het kenmerk van zoeken.

Ik ben benieuwd wat jullie helpt!?

 

Laat een reactie achter, dan kan dat anderen ook inspireren!

Reacties

Mooi geschreven..Mag ik deze tekst gebruiken om naar mijn fastteams te sturen ter inspiratie? Ik zal jou als bron vermelden.
Gr Anita

Mooi geschreven Ria! Zeer helpend in deze tijd!!

Reactie toevoegen

Plain text

Weblogs

19 maart 2020

Mensen die bij mij komen voor therapie kunnen dit gedicht herkennen. Het is een van mijn lievelingsgedichten geschreven door Willem Wilmink

 

Hoe weet je de weg

 

Hoe weet je de weg op zee... lees verder

18 januari 2020

 

 

 

In de komende tijd ben ik van plan regelmatig... lees verder

11 juli 2017

 

 

In de film “The sense of an ending” stelt de hoofdpersoon Tony Webster zich de vraag: "hoe vaak vertellen we ons levensverhaal, door... lees verder

17 augustus 2016

 

 

Het begint bij kijken

 

Vanaf het eerste moment liet ik mij meeslepen door het verhaal en de beelden van... lees verder

7 februari 2016

 

 

Kan ik bij jou zijn wie ik ben?

Deze vraag kwam bij mij op bij het zien van de film the Danish Girl. Het is een... lees verder

3 mei 2015

 

 

Uitvliegen.

 

Mijn blogs gaan over films die ik heb gezien, bekeken vanuit mijn “EFT bril”. Vanuit dit perspectief is mijn... lees verder

18 januari 2015

 

 

 

Dichtbij komen

Coming Home is een prachtige film van de regisseur Zhang Yimou over een dramatisch verhaal van docent Feng, haar... lees verder

27 augustus 2014

 

Gastblog van Judith de Graaf

 

Boyhood: echt opgroeien met ouders die goed genoeg zijn.

 

De film Boyhood door regisseur... lees verder

25 augustus 2014

 

 

Niet van wijken weten!

 

Vorige week zag ik de film Una via a Palermo.  Twee auto’s rijden elkaar klem in een nauw straatje van... lees verder

22 juni 2014

 

 

Dromedaristochten beginnen of eindigen niet, ze veranderen alleen van vorm. 

De film  Tracks gaat over een waar gebeurd verhaal. Een... lees verder

10 juni 2014

Op mijn neus heb ik een bril, waarvan de achterzijde roze is. Dat wil echter niet zeggen dat ik door een roze bril naar het leven kijk. Al wordt er weleens van mij gezegd dat ik het leven met een bepaalde lichtheid kan beschouwen. Maar daar had ik die bril niet voor nodig!

Een bril heeft als bedoeling om scherper te kunnen zien. Met name... lees verder